„— Nie opowiada, bo nikt stamtąd nie wychodzi. A zresztą możesz nie wierzyć, nie zależy mi na tym.
— Spokój! — zawołał Winter. — To dziś mało ważne i nie ma o czym gadać, jeszcze kto usłyszy.
— A pan, panie oberfeldfeibel, ciągle z tą podejrzliwością. Jesteśmy w wojsku, a nie w policji. Ja wierzę w naród niemiecki i w naszą misję w tym dzikim kraju.
— I ja wierzę w Niemcy, gefreiter Hans Gehrke, ale teraz nie czas na dyskusje. Mówię wam, ja stary, że zanosi się na większą awanturę, a w takim wypadku trzeba mieć w maszynie wszystko „na cacy". Mam węch... Achtung!
— Ruhrt euch.
Młody oficer, który zjawił się zupełnie niespodzianie, miał minę nietęgą.
— Cóż to, die Herrschaften, ucinają sobie pogawędki w obliczu nieprzyjaciela, który w każdej chwili może zaatakować. Kierowca Bayer na miejsce! Zobaczę, jak tam u was w pudle wygląda, oberfeldfebel Winter za mną, Rollinger i Porta zostają!
W godzinę po inspekcji, słońce chowało się już za drzewa, rozkaz dowódcy batalionu wywołał wszystkie załogi przed maszyny. Stali wyprężeni jak przy apelu.
— Odczytam teraz rozkaz fiihrera. Achtung!
„Meine Soldaten! Niemcy! Wasze zwycięstwo powinno jeszcze bardziej aniżeli dotychczas wywołać w całym świecie przekonanie, że wszelki opór stawlany Niemieckim Siłom Zbrojnym jest bezcelowy, i inymaliście nową broń. Nasze Tygrysy i Pantery, nasze Ferdynandy i wspaniałe lotnictwo rozbiją bol.ćwików w proch. Gotujcie się do uderzenia. Każdy Niemiec znajdzie w sobie siły bohatera..."“(16)