„arczyłoby nań złota. To może — farmę rolną Ale nic nie znał się na rolnictwie. Machnął ręką i przestał się kłopotać nieodgadniona przyszłością.
Urządził sobie kąpiel w jeziorku, co bardzo poprawiło mu samopoczucie. Prawie wesoły, zajął się rozpaleniem ogniska, a następnie smażeniem boczku i gotowaniem kawy. Później raz jeszcze obszedł dolinkę, wymościł sobie wygodne posłanie. Przespał całą noc i kawałek ranka, a gdy zbudził się raźny i wypoczęty, nie czynił sobie wyrzutów z takiej nieostrożności. Powędrował do skalnych wrót doliny, gdzie tkwił przez kilka godzin. Bezskutecznie. Carty nie przybył. No, ale przecież nie obiecywał szybkiego powrotu.
Takie stwierdzenie oczywistej prawdy nie na długo uspokoiło Karola. Trudno się temu dziwić. Po raz pierwszy w życiu znalazł się w takiej sytuacji na zupełnym pustkowiu, w samotności i w przymusowej bezczynności, która już po jednym dniu poczęła mu ciążyć. Nie był traperem, nie miał nic z cech trapera przyzwyczajonego miesiącami do obywania się bez towarzystwa ludzi, był niecierpliwy i niedoświadczony. Jego niecierpliwość wzmagał jeszcze niepokój o Heartów, do których szczerze się przywiązał. Czy nie spotkała ich jaka krzywda ze strony tych samych osobników, którzy napadli na Tessa Mogli dowiedzieć się, gdzie Karol mieszka, i tam go szukać. A Carty Czy można mu ufać Czy czegoś nie pokręcił Czy dotarł bezpiecznie do Custer City“(8)