„Dziewczyna macha jej ręką i każe wejść do pokoju. Obie nadsłuchują, przysłuchują się niepokojowi w sąsiednim pokoju gościa, — jakiś płacz, szeptem wydawane jęki, dosłyszalne biadanie. To panna dĘspard, myśli szafarka, czyżby jej co było Czy to już trwa długo szepce do dziewczyny. — O, tak, już chwilę tego wieczora. Ale tak jest już od tygodnia co wieczór. Nie je też nic, wymiotuje każde zwykłe jedzenie.
Szafarka wychodzi na kurytarz, puka do drzwi panny dEspard i pyta — Czy pani co dolega, panno dEspard
— Mnie — odpowiada panna dziarskim głosem. — Nie. Czytałam tylko głośno z książki francuskiej.
Szafarka, napewno z nieco przeciągniętą twarzą w ciemności —Przepraszam więc! — Dziewczynie
zapowiedziała, by się położyła natychmiast, z miejsca!
Następnej nocy służąca znów przyszła. O, sły. szala snać zbyt wyraźnie, że odczytywano norweskie jęki z francuskiej książki, ciekawy jej nos wietrzył, że się w tem coś kryło, siadła więc w pustym pokoju i znów pozwoliła wchłonąć się ciemności. I wtedy to — staje się panna dEspard stoi we drzwiach, w bieli, przyświecając zapałką. —
Dziewczyna wydaje struchlały okrzyk, łokciem zakrywa sobie twarz i, zataczając się, mija pannę we drzwiach, zatacza się dalej przez kurytarz, coraz da. lej. Z tylnych schodów dochodzi odgłos upadku i krzyk, poczcm nic już nie dochodzi z ciemności...“(10)