„Jakaś na pół rozebrana dama w jeszcze nie rozszmjrowaiym gorsecie. Obok niej w czarnym fraku i z przerażeniem na wąsatej twarzy stał jej kochanek. Natomiast drzwi U głębi były rozwarte, a w progu stał w szapoklaku i pelerynie z białą atłasową podszewką zdradzony mąż z pistoletem w ręku. Płótno to było częścią dawnej Warszawy, Warszawy Ronikierów i Wiśniewskiej, i bawiąc nowe pokolenia, strzegło zarazem kawałka naszej przeszłości, aż nie zaczął jej lizać płomień bomb i moździerzy niemieckich. Niechże przy tej okazji pozostanie tu chociaż jego pobieżny opis. Zresztą do obrazu tego wypadnie nam jeszcze powrócić.
— Wyobraź sobie, że moja dawniejsza połowa, niech ją tom gęś kopnie, nie chce mi dać rozwodu — doniósł Leonowi redaktor Trumf na samym wstępie. — A trzeba przecież jakoś naszą nową sytuację zlegalizować. Moja nowa pani nie będzie ze mną żyła na wiarę!
— Aaa...— raczej westchnął na to Wachicki. (Wiedział, że musi przez to wszystko, przez te matrymonialne wynurzenia redaktora przejść, że czeka nań także dowcipkowanie). — Aaa... A czy już istnieje nowa pani
i — Myślę sobie! Jeszcze jak! Skonasz ze śmiechu!... — parsknął Trumf. Był jak zawsze cały pomarszczony i twarz, i koszula, i spodnie. — Bo przecie ci mówiłem, że nasze małżeństwo było na wskroś nowoczesnym związkiem. Ja w istocie zawsze opowiadałem mojej głupiej połowie, Jeżeli zdarzało mi się przenocować w cudzym łóżku. Przychodziłem nazajutrz i mówiłem, a to było tak, a tamto było tak... rozumiesz, z detalami. Żona wszystko wytrzymywała, bo myślała, że tak powinno być, że to nowoczesność. A mnie tymczasem szło o to, żeby posłyszeć... opinię kobiety o zachowaniu się innej kobiety, nie wiem, czy mnie rozumiesz, ale to bardzo ciekawie niekiedy wypada... che! Tylko że niestety moja żona, biedaczysko, była taka głupiutka! w całej Polsce nie znajdziesz drugiej takiej kobiecej głupoty!... Można było ją posadzić do klatki i pokazywać za pieniądze w Ogrodzie Zoologicznym na Pradze.“(3)