„Stodołą wstrząsnął huk. Z góry posypały się paprochy. Zauważył, że wszyscy drgnęli. Stali teraz poobwieszani różnego rodzaju bronią z podniesionymi rękami i głowami wtulonymi w ramiona. Patrzyli z ukosa na prawoskrzydłowego, któremu pocisk zrzucił czapkę z głowy. Chciał się po nią odruchowo schylić, ale Waszkiewicz z miejsca zmitygował"go lufą pistoletu i okrzykiem
—Uważaj! Bo płacisz...
Potem, przesuwając muszkę po szeregu, wygłosił krótkie przemówienie
— Zabawę w ciuciubabkę skończyliśmy. Teraz porozmawiamy poważnie. Moje nazwisko dobrze znacie. Nazywam się kapitan Waszkiewicz. Od tej chwili wojna skończyła się także i dla was. Naszpikowano was bredniami o bolszewickich bezeceństwach, a my jesteśmy takimi samymi ludźmi pracy ze wsi i z miast, jak i wy.. Nas i was łączy ta sama mowa ojczysta i ta sama ziemia ojczysta. Każdy z was, kto nie nurzał rąk w krwi swoich braci, odzyska bardzo prędko swoje prawdziwe imię i będzie mógł wrócić do domu, do rodziny, do pracy. Inni — gdy odcierpią karę. A komu jeszcze pachnie bratobójcza wojaczka, zostanie na tym klepisku na wieki...
Szelest z tyłu pod słomą sygnalizował, że gospodarzowi wraca przytomność. Dodał jeszcze tylko“(13)