„W ciągu dnia zajmowałem się szkoleniem, nocami zaś ślęczałem nad skróconą instrukcją obsługi, którą polecił mi opracować dowódca batalionu. Była gotowa z początkiem trzeciej dekady sierpnia i odbito ją w liczbie 50 egzemplarzy na batalionowym powielaczu. Ku mojemu żalowi żaden nie przetrwał wojny.
Tymczasem w połowie sierpnia zakończył w Łucku mobilizację 21 dywizjon pancerny pod dowództwem majora Glińskiego. W jego skład wchodził między innymi szwadron tankietek TKS, obejmujący dwa plutony.
Bardzo ceniłem majora Glińskiego, byl dla mnie wzorem oficera i dowódcy. Lubiłem też służbę w tankietkach, po prostu czułem się w nich jak ryba w wodzie, a że szkolenia zaczynałem już mieć dosyć, prosiłem majora, aby powierzył mi jeden z plutonów TKS w swoim dywizjonie. Niestety, nic z tego nic wyszło, gdyż zgodnie z batalionowym planem mobilizacyjnym miałem objąć pluton w kompanii czołgów R35. Nic zdążyłem zresztą nawet wystąpić z prośbą o zmianę decyzji, bo 17 sierpnia wieczorem dywizjon majora Glińskiego wyruszył transportem kolejowym do zachodnich rejonów kraju.
Nadeszły ostatnie dni sierpnia. Założenia planu szkoleniowego wykonano z nawiązką, toteż instruktorzy francuscy mogli bez przeszkód wyjechać do Warszawy.“(2)