„W nocy do szpitala
Z różnych względów pomijam pewne sytuacje i wątki tej podróży, sięgające niekiedy bardzo daleko wstecz. Czasami dyktuje mi to powściągliwość, a kiedy indziej przywiązanie do liczby pojedynczej, która zabezpiecza przed zbytnią towarzyskością stylu „jadę" to jest podróż, „jedziemy" to jest wycieczka. Dlatego nie będzie tu dokładnie wyjaśniony przebieg owej nocy, kiedy zostałem obudzony światłem i musiałem w tym obcym pokoju zapewniać, że znane mi są objawy nerwicy serca i że lęk przed śmiercią nie zawsze oznacza konanie. W pół godziny później szedłem przez pustą, ciemną halę dworcową, gdzie miało się znajdować nocne ambulatorium Czerwonego Krzyża. Po godzinie szedłem przez tę samą halę, trzymając w ręku parę damskich pantofli, ale w odwrotnym kierunku, za noszami. Ospedale Maggiore znajduje się w odległej dzielnicy miasta. Prawdopodobnie jest to większy kompleks budynków, ale zapamiętałem tylko jeden pawilon, a może jeszcze bramę, przez którą wjechała karetka. Obaj sanitariusze byli 15 czy 16letni, zaspani i jakby wystraszeni noszami, karetką, swymi fartuchami i ciemnością nocy; podobni do wiejskich chłopców przebranych za oficerów Heroda i niezbyt pewnych, co grają.“(6)