„XCVI PARLAMENTY
Kiedy te wszystkie małe intrygi, wylęgłe pod lipami i wśród kwiatów Trianon, stanowiły treść życia tego zamkniętego światka, nad wielkim miastem zawisły groźne wydarzenia i rozpostarły szerokie skrzydła nad pałacem Temidy, jak pisał z napuszonością uciekając się do mitologicznych porównań Jan Dubarry do swojej siostry.
Parlamenty, wynaturzone szczątki dawnej opozycji francuskiej, odetchnęły nieco pod kapryśnymi rządami Ludwika XV. Ale potem odszedł ich protektor, pan Choiseul, i wtedy odczuły, że grozi im niebezpieczeństwo, starały się więc zapobiec mu wszelkimi środkami, na jakie pozwalały okoliczności.
Każdy ogólny, wielki wstrząs dziejowy ma bezpośrednią przyczynę, powodującą starcie jednostek, podobnie jak wielkie bitwy rozpoczynają się utarczkami pojedynczych wojowników.
Odkąd de la Chalotais, uosabiający walkę trzeciego stanu z feudalizmem, wyzwał księcia dAiguillon, opinia publiczna kurczowo uczepiła się tej kwestii i nie ścierpiałaby, aby mogła być ona zdjęta z porządku dziennego.
I wtedy król, którego parlamenty Bretanii i całej Francji zalały potopem petycji mniej lub więcej okazujących uległość i przywiązanie synowskie, król za pośrednictwem pani Dubarry opowiedział się za feudałami przeciw stanowi trzeciemu i mianował księcia dAiguillon dowódcą szwoleżerów.“(11)