„Znane też było w połowie XIX w. korzystne działanie fosforu na wzrost roślin uprawnych, wykazane w doświadczeniach polowych i wazonowych, prowadzonych przez J.B. Lawesa i J.H. Gilberta od 1839 r. w Rothamsted.
Natomiast brakowało dostatecznie ścisłej metody dla oceny roli innych pierwiastków. Uniwersytet w Getyndze ogłosił w 1838 r. konkurs naukowy i postawił pytanie „Czy tak zwane związki nieorganiczne, które występują w roślinach, występują i wówczas, gdy ich roślina nie otrzymuje i czy są one niezbędne" Mimo że F. Wóhler już w 1828 r. otrzymał z cyjanianu potasowego i siarczanu amonowego mocznik — typowy związek organiczny — to jednak dla ówczesnych przyrodników wcale nie było pewne, że roślina sama nie wytwarza składników swego ciała o charakterze pierwiastków chemicznych. Dlatego też uniwersytet w Getyndze uważał za właściwe postawić takie pytanie badaczom. Nagrodę otrzymali A.F. Wiegmann i L. Polstorff.
Aby uniknąć nawet najmniejszych wątpliwości co do ścisłości swego doświadczenia, przeprowadzili je w platynie. Nasiona wysadzone na opiłki platynowe w platynowym tyglu i podlewane wodą destylowaną wykiełkowały i dały siewki, które jednak wkrótce przestały rosnąć, a po spaleniu roślin okazało się, że zawierały one tylko tyle popiołów, co nasiona, z których wyrosły. Odpowiedź była więc negatywna. Rośliny nic same nie tworzą bez pobierania składników pokarmowych ze środowisk, w których żyją. Za doskonale przeprowadzone doświadczenie konkursowe Wiegmann i Polstorff otrzymali zasłużoną nagrodę i mit o vis vitalis upadł bezpowrotnie, letoda ich była doskonałym wzorem ścisłego badania, aczęto też stosować inne, może mniej doskonałe, ale wnież użyteczne metody w postaci kultur piaskowych wodnych.“(15)